Mijn politieke avontuur startte een aantal jaar geleden, eind 2012, ongewild.
Een buurt, onze buurt, mijn buurt maakte zich grote zorgen rond de mogelijke komst van een tramlijn. Een aantal vrijwilligers staken de koppen bij elkaar. En zo ontstond het actiecomité 'Tram Haacht'. Met vele handen die licht werk maakten, met bijzondere gedrevenheid en vooral met een sterk geloof in rechtvaardigheid, bonden we de moeilijke strijd aan. Als mondige maar ook bijzonder creatieve burgers.
Geen geklaag over mijn tuin of mijn huis. Geen zwarte vlaggen maar kleurrijke opschriften op grote borden.Bijzonder veel studiewerk van een complex dossier waarbij drie niveaus waren betrokken: de Vlaamse regering, de provincie Vlaams-Brabant en onze gemeente Haacht. We zochten informatie naar de beweegredenen en de vele belangen voor dit project. We stelden kritische vragen aan na een gemeenteraad, we vroegen een gesprek met ons schepencollege, we lazen studies rond mobiliteit in Vlaams-Brabant, we schreven een open brief naar alle Vlaamse parlements-, provincie- en gemeenteraadsleden.
Dit project van 300 miljoen € dekte vele belangen, behalve die van reizigers en bewoners van Zaventem tot Haacht. We vonden bijzonder weinig gehoor bij de politici.
We ploeterden voort, met vallen en opstaan en weer doorgaan. Transparant en juist: zo moest onze communicatie zijn. Er kwam overleg tijdens een informatievergadering aan bewoners om de juiste feiten te geven, informeerden de getroffenen door van deur tot deur te gaan. Een FB-pagina www.facebook.com/Tramhaacht/ was een manier om kosteloos aan communicatie te doen.
En dit alles in onze steeds krimpende vrije tijd.
We kregen aandacht in de lokale pers en ik werd gekozen als aanspreekpunt. Foto’s laten nemen, interviews geven, steeds weer de feiten opsommen, de valkuilen leren kennen. Het hoorde er allemaal bij! Het gaf ons een duw in de rug, er kwam gehoor bij sommige politici.
Ons gevoel dat er onvoldoende reizigers van deze tramlijn gebruik zouden maken wegens het al bestaande aanbod van bussen en trein moest met feiten en cijfers onderbouwd worden. En die vonden we: opgekrikte rendabiliteitscijfers, waarbij twee lijnen samen werden geteld om positieve cijfers te kunnen voorleggen. Na maanden strijd voeren werden we gehoord door twee Vlaamse parlementsleden die thuis zijn in mobiliteit. Ze waren verbaasd over onze kennis van zaken en vroegen of onze gegevens door hen mochten gebruikt worden. Dat sprak voor zichzelf! Eindelijk erkenning!
Verlossing op 6 december 2013, als een geschenk van Sinterklaas! De voorziene tramlijn van Zaventem naar Haacht uit de Mobiliteitsvisie 2020 werd door de Vlaamse regering in de koelkast gestopt tijdens een ministerraad voor de kerstvakantie.Eerst was er vooral euforie! De kleine man had het gehaald. We ruimden alle borden op, buttons en affiches werden opgeborgen.De rust keerde terug.
Dan kwam toch ook het besef dat dit veel vrije tijd en energie van mij en mijn directe omgeving had gevergd. Dat we pas steun en gehoor hadden gekregen na media-aandacht. En vooral, dat we onze omgeving in de gaten wilden kunnen houden voor andere mogelijke projecten.
Onze inspanningen van actiecomité 'Tram Haacht' bleven niet onopgemerkt in de gemeente.Op straat of in de supermarkt spraken Haachtenaren me van dan af ook aan als
‘Madame van de tram’!
